Gutarka³ / "гутарка" наш інтэрв'ю-фармат з мастакамі, культурных дзеячамі і музыкамі, у максімальна свабоднай форме. Наша галоўная задача - даць кожнаму чытачу: беларускаму, нямецкаму ці любому іншаму зразумець, аб чым пяе, піша і гаворыць сучасная беларуская культура.

Уладзімір Пугач (УП): Ну, не ў мінулым часе, гэта працягваецца. Праз пару тыдняў будзе наступны спектакль, гэта бягучы праект. Да мяне спачатку звярнуліся хлопцы, купалаўцы, і была ідэя, каб я напісаў для іх песню. А потым яны запрасілі мяне граць трэцім акторам, і вось я адзін з трох. Сяргей Чуб, Алег Гарбуз і я. Іграем спектакль, былі ў Германіі ў Берліне ўжо, у Празе, Цюрыху. Штук 15 сыгралі ў Польшчы.
Ніяк не адрозніваецца, гэта ж не робіцца як бізнес-праект, у якога ёсць мэты, нейкая справаздача, алгарытм. Тое ж самае - ты проста пішаш песні. Розніца толькі ў тым, што калі ты пішаш для спектакля, табе ўжо задаюць нейкія межы існавання. Ты ведаеш, пра што ты пішаш, не прыдумляеш сам сабе пра што, а табе аўтар самога спектакля распавядае, пра што - і вось толькі гэтым і адрозніваецца.

КuB: У вас ёсць адзін трэк на палескай мове/дыялекце, і наогул вы цікавіцеся гэтай тэмай. Як бы вы расказалі немцу, ці чалавеку цалкам незнаёмаму з гэтай тэмай і з Беларуссю як такой, што гэта і што для вас значыць Палессе і быць палешуком?

УП:  Мне падаецца, немцам гэта не вельмі складана патлумачыць, калі чалавек з Гамбурга не вельмі добра разумее чалавека з Мюнхена (смяецца). Ці, ведаеце, напэўна, Plattdeutsch - вось мне падаецца, што палеская мова - гэта такі Plattdeutsch. Ну а як можна яшчэ? Гэта культурная разнастайнасць, якой, дарэчы, дзе-дзе, а ў Нямеччыне даволі шмат было. Як у адносна нядаўна пабудаванай краіне. І ў Беларусі ёсць такі рэгіён - Палессе, менавіта Паўднёва-Заходняе Палессе, адкуль я паходжу. Гэта такое асаблівае месца на мяжы сутыкнення культур польскай, украінскай, беларускай і нават трохі расійскай, толькі ўжо пасля Савецкага Саюза.

УП: Гэта мова, на якой мая бабуля размаўляла, гэта мова, якую я чуў з дзяцінства. Таму што такую літаратурную беларускую мову, на якой мы зараз з вамі размаўляем, я, знаходзячыся ў Пінску ў дзяцінстве, чуў толькі па радыё і па тэлевізіі, а ў вёсках размаўлялі на гэтай полэской. І яна адрозніваецца даволі, такая мяшанка - тое, што «суржык» называюць украінцы. І яна існуе дагэтуль, і шмат матэрыялаў этнаграфічных экспедыцый з нашага раёна, у тым ліку ў мяне, засталося на аўдыё. Запісаныя хоры вясковыя. Вось у мяне гэта ёсць, я проста абраў гэтую [Орабэйко, альбом "Здравствуй"] для апрацоўкі, таму што я даволі даўно хацеў яе зрабіць. Але ў мяне ёсць матэрыял на цэлы такі альбом.

KuB: Крута, мы такое пабачым калісьці?

УП: Я вельмі на гэта спадзяюся, бо зараз проста трохі іншыя мэты ў бліжэйшы час. Але матэрыял ёсць, жаданне ёсць, і я спадзяюся, што атрымаецца.

КuB: Яшчэ пытанне па мове. «Моё солнце» 2005 і «Маё сонца» 2007 - на якой жа мове ў вашым разуменні гэтая песня?

КuB: Вось я пра гэта і пытаюся - як вы менавіта ўяўляеце сабе гэтую песню?